حرف آخر بخاطر سوگندم

برو تا...

برو تا به ته این وابستگی شوم نرسیده خیالت

                

               برو تا بی چراغ بمونه این کوچه بی سنگ فرش احساس

        برو  تا بی آرزوتر از قاصدکهای کوژ پشت باشه این خیالم

                  

                                  برو تا نشی مجبور به اعتمادی پر دلهره

برو به بی انتهابودن دنیا بنگروتعریف کن قصه ی یه شب اومدنم به خیالت را

                    برو و به کودک نازاده ام بیندیش بی مادریش را

             

          برو به حجله ای بیندیش که تور تا تور دیوارهایش سیاه گیس بافتن

               برو نذار من درگیر دنیایی جز این دل نوشته هابشم

             

           دنیایی که توش چهره ها همه پیدا و دروغ تا دروغ می بافن کلاه

        برو تا شرمگین حضور نادیده ات نشم پشت این بی اعتمادی

      من وابسته ای دور و مردی ازجنس خیسی پنجره های بی آرزوم

         من مردی از دیار برف و بورانم و زادگاهم شهریست به وسعت یه آه

       

          برو تا تن صدات تو حلزونیه گوشهام جار نزده این....

      برو بذار کنج این دنیای تاریک،ندیده و نشناخته بمانم تا رسیدن ناجی

       همانکه یه شبه باورم داره و تموم یه روز را بی خبر نخواهد بود از بودم

     برو تا حسرت نداشتن مونس های خیالی بی رونق بشه تو بازار دلم

                      

                            برو به ماهی گلی ذهنت. نیندیش

                که بی اعتماد مرگش به تور نرسیده. به گوش عالم رسیده

                                  

                                       همین...

                                         آبرا.....

واسه مسافری بنام آه...

واپسین واژه های یه...

   آمدم تا شاید گوشه ای از این کنج شلوغ سرکنم این آشفتگی را

 

                                       نشد

 

آمدم لب این خیال خیس غریبه بشم با اشک و آه و در د وحسرت

 

                                     نشد

 

آمدم تا ندیده و نشناخته دردم به حراج بگذاری و بشی مه نا.....

 

                                 نشد

آمدم تا باشم و باورم جدا کنی از این خلق و بشی واژه سرای این

 

                       کوچ شبانه ی اندوهم و کودک فردایم نوازش کنی

 

                                   نشد

 

واکنون ازپس تموم این نشدها میرم تا پیله ای که مادرم داد رابدوش گیرم

 

                    و بگذرم از این حسرت ندیدن و نشنیدن صدایت

 

مادرم میگفت:یادگار تولدت شبی بارانی و ویرانی خانه همسایه

  

 و آوار شدن سقف خانه برسر دخترکهای بینوا و بی عروسکش بود

 

                          شاید تقدیر این مرد بارانی تنها ویرانگیه

 

                             شاید....

واسه خاطریه ....

باش شاید...

شاید شدم وابسته ای همرنگ فرهادی که اون نزدیکیها  میگن خانه داشت

 

عشق و شیرین داشت،تیشه داشت و کوهی واسه درد

 

شاید شدم بیابانگرد لحظه هات همانند مردی مجنون صفت

 

    یا شاید شدم یوسفی کنعان ندیده در انتهای این دلتنگی کبود

 

باش شاید با تو بشه نابینا شد تمام این چهره های عبوس و اخمو را

 

باش شاید باتو بشه حنا بست به گیسوان این کودک احساس که می آید بنام

 

                                                                        هستی

 

باش و من و نازاده عروس خیالهای کالم به صدات عادت بده

 

بذار سردرد بگیریم از تصور چهره ی هزار رنگت آنگاه که ندیدمت

 

                                                                             نه!

 

                            بانوی هرگز ندیده و دور تراز تصور این ذهن آشوب

 

                                                                           نه!

 

           نمان و به این ویرانگی فکر و سالهای پراز تنهایی که شدن( تهنایی) نیندیش

 

اینجا پشت این فاصله ها هیچ واسه غرور و نمایش نیست

 

اینجا کوره راهی بجا مانده که تهش میرسه به مار و پله ای کودکانه

 

                        نمان مهپاره ی بی ریاتر از ماه

 

                                                در من واسه سرودن رمانهاست

 

   اما دیگه نایی واسه از خود گفتن و تمجید کردن از جشن شادبودن نیست

 

                                           نمان بانوی بی ریایه شهر دور

 

تو که زاده ی پل هایی پر اضطرابی،بهم کاش الفبای عبور از یه پل که

 

                                       ندیده شده مونس لحظه  هات رو می آموختی

 

                                     وکاش میشد آروم بشه این فکر و دیگه ننویسم

 

                                                        واژه های گیج

 

                                                                              ببخشم که رد پا خواستم

 

                                                                                        سامو

وقتی که نیستی

آدما میشن گرگ و گرگها شرمنده میشن از انسان بودنمان

 

و سایه ها از وحشت پشت به دیوار میگذرن از کنج تاریکیها

 

                           و قصه ها باز فصل تا فصل میان از راه

 

                         وقتی که نیستی

 

  پرستو ها بی وارث تر از همیشه سرگیجه میگیرن از کوچ های اجباری

 

     وقاصدکهامیشن دلالان احساس و عشق میشه کیلویی مفت

 

                                وقتی که نیستی

 

  شهرمون میشه کابوس واسه کودک نازاده ی لولو های قصه.وافسار باد

 

   از دست تقدیر در میره و کوچه ها لاغر میشن از هجوم هر لحظه باد

 

                                        وقتی که نیستی

 

منم میشم واژه ای چروک پشت همین برگه های کاهی

 

و تو بیخیال میگذری از کنارم و خدام شاید دلگیر بشه از آفرینش عشق

 

                                      وقتی که نیستی

 

 شاید آخر تموم لیلی بودنها و مجنون ماندنها همین رفتن

 

         و نماندن نگاههای ماست یا شایدم فرهادی نبوده

 

                       که واسه شیرینش کوه برسر تیشه کنه

 

                              وقتی که نیستی

 

   یا شایدم دیگه راهی نیست که برگردی و یه لحظه تو صورتم خیره

 

     بشی و به پیر شدنم بخندی.شاید دیگه نشه که باشی

 

                          وقتی که نیستی

 

 

                                                       سامو

با همون خیاله...............

من جز خیال تو کسی رو ندااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااارم

 

و اینان به اونم حسودن

 

تو کی هستی و کی میایی تو خلوت این دل نوشته هام؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟/

بخار یه مغز فندوقیییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییی

                                                    یه شکست    

یه گاهی ازم دور شدی و نام یه عشق ناتمام رو تو حنجره ت پرواز

 

دادی و اون شدهمه چیزت و من بی آرزوتر از همیشه رفتم

 

یه گاهی برگشتن یاحق گفتی و دروجودم رخنه کردی و شدی

 

تموم بود ونبود نوشته هام وباهات خو گرفت شبام

 

یه گاهی دردامو گفتم و چاره خواستم وندادی

 

یه گاهی سفری دور رفتی و بغضم گرفت از انتظارهای کشنده

 

و شدم مجنونی آواره تر از قاصدکهای تموم این دهاتهای دورمان

 

یه گاهی باید قبولم میکردی و به فافاها میرسوندی حدغیرمجاز

 

این وابستگی را

 

اما نرسوندی و محکومم کردی به بی سلیقه گیم و دخترامو حسودشدی

 

و حق یه دیدار ساده رو قیچی کردی و شدی خاله زنک باز این دایره 

 

یه گاهی رفتی و دیگه سراغ آشوبمو نگرفتی و نشد هرگاه که آشوب شدم

 

بنویسمت.

 

یه گاهی من دیگه خارا تر از تو خواهم بود و دیگه دلم نمیشکنه ازحرفی که زدی

 

دنیا لجنزاره وآدما عوضی و لجنن 

در جواب یه نظر دور

فقط اگه بغضت گرفت و نشد باصدای بلند

 

جیغ بزنی آسمونشو نگاه کن و آروم بهش بگو

 

پس کی میخوایی بهم خندیدن رو یاد بدی؟؟

 

پس کی میخوایی از خوشیها واسم کادو بیاری؟؟

 

                                    بعد  آروم چشاتو ببند و تصورش کن.به همون شکل و رنگی

 

که اگه بود آروم میشدی.

 

              اونم دزدکی تو نفسات آرامشو تو رگات جاری میکنه

 

تا باورمون بشه تو بی کسی ها فقط اون دلسوزمونه

      

                                                               همین.نازاره که م

واسه خاطر اونی که تموم دنیامو بهش گفتم

                              یه جواب و سالها حسرت

 

رفتم و اجازه گرفتم ونشستم و گفتم و شنید و تهش با

 یه جمله حرمت ناگفته گفتن های تموم این سالها روکوبید

 وسط پیشونی آرزوهام و ساده وبی ریا وبااحترام خاصی گفت:

                                   نه!

 ومنم خیره در قصه اسارت عروسکها و اسباب بازیهای اطاقش

 نفسم بند اومد وتپش قلبم تموم شدویخ زدم و ادعام شد

 

که بی خیالم و نفس در هوای آرامش میکشم و انگار نه انگار دنیا یهو

 برام ظلمات شد و نوک انگشتانم بی حس شد و  سرگیجه گرفتم

 از آنهمه دیدارهای دزدکی و گفته های پنهانی  من با تصورش

  ومن خیره در قفسی پرازحسرت کودکیهام به رسم ادب ونجابت.نشد

              دادبزنم این بی رحمی مطلق را؛؛؛

  نشد دادبزنم ساده دیدن و گرفتن و شمردن این وابستگی یک بانده را

 و خدام نشسته بود بغل دست نجابت وسنگدلیش و هی

 ازش نیشگون میگرفت ؛جوابهای پراز حسرتش را و خدام داشت

 میخندید به این حراج احساس و اعدام ارزشهای کور و تاریکم

و من به خیال اینکه اگه گفته باشم به آرامش خواهم رسید

رفتم و اجازه گرفتم ونشستم و گفتم و شنید وصداشو تو

     حلزونی گوشهام مهمان کردم و شنیدم ترک برداشت

احساسم از سنگی که ناخداگاه و بی واسطه زد تو رویاهای

                 ساختگی از حضورش و ساده گفت:

                                          نه!

          و من اکنون که سالها در اورنگ گرفته بود سکوت وتنهائیم.

  باید به کمرنگ شدن عادت میدادم حضورم را وبشم غایب از راه نرسیده...

    میگفت:باید رفت و مثال همان تنهایی و بی کسی سالهای

 بی حضورش؛؛تنها با خیالش سر کنم جنس او بالا نشینان دیدن

 و با بالانشینی به آرزوها پرواز آموختن و هم آغوشی عروسکهای گیس

          مخملی  و واژه هایی نازگتر از برگ نیلوفرا شنیدنه

جنس او در بازار ما سنگینی میکنه و جنس ما در بازار او شاید

         بشه پادویی دم حجره های بی احساس

کاش میشد دادزد تمام این احساس به دار آویخته ام را

کاش میشد بهش گفت که نمیشه فراموشش کرد،،

     حتی از این راه دور و از این فاصله ی پر گناه

 

         کاش......

                                                         کاش......

 

واسه خاطر عروس آرزوهایم....

                     خانه ام

 

خانه ای پرازهیچ،با اطاقی به وسعت سراب،پنجره ای مسدودبه باغ

فرشی از جنس نبودن،قابی پر از تصویر تارهای عنکبوت

گلدانی از میراث گذشتگان،و سکوتی که سالهاست درآن مهمان است

آنطرفتر،یه دنیا کاغذکاهی،همه زرد شده وبی جان،قلمی که از کمر

شکسته ومرکبی که برشیشه خشک شده،یه بالین از جنس سنگ

آیینه ای که تصویر ساز غبار شده،ومنی چون خود درآن ناپیدا،،

                              آنجا خانه من نیست...

 

کلبه ای از جنس ریشه،سقفی پوشیده از خاک،دیوارهایش متروک و

اندامش فرسوده،یه دنیا کهنگی در آغوش،وفانوسی که از زنگ زدگی

تصویر گرفته،،،

                            آنجا نیز خانه ام نیست...

 

یه زمین پراز وحشت،همه تاریکی و سیاهی،با آنچنان درختانی که

ریشه در خاک ندارند،با گلهایی که از نسل خارند،و میوه هایی از شهد

زهرجان گرفته،چهار سوی آن را جمعیتی فرا گرفته ودر آن شلوغی

برای ما که نفس خوراکمان است جایی برای زیستن نیست،،،،

                                 آنجایم،خانه ام نیست...

 

بلندایه بلندترین می نامندش،همه پراز صدای زوزه ی باد است و

فرار خارهای خشک،مسکن مارانی است که ازدوستیها میگریزند

و نفس گیر خواهد شد پیمودن اندامش برای ما،،،

                                    آنسویم خانه ام نیست...

 

دره ای به وسعت بهار،هوایش همه معطر،مردمانش اهل ساده گی

پیشه آنان،خرد کردن استخوان زیر بار زندگیست،

زنانش از نسل شیرین وکارشان،آموختن الفبای صداقت به آینده گان

پسرانش،عابدان معبد احساس،،دخترانش همه یکرنگ،،همه بلور

روزهایش رویایی و شبهایش پراز ستاره،شاپرکهایش با نور غسل می کنند

واندام در نور پنهان میکنند،قاصدکهایش،همه نامه بر،می برندگاه گاهی

به غریب نشینان نفسی،صدای پای کوزه های از چشمه برگشته،

طنین انداز کوچه های خاکی و امید دل دیواره های کاه گلیش خواهدبود

در آن دره گویند:دیوه غصه سالها پیش مرده،اما اندوهش هنوز بر پیشانی

پسرکی از جنس باران حک شده،که آنرا باخودتا غربتهاو دلتنگیهامیبره،،

گویند چشمانش پراز طوفان و افکارش همه لرزان و نگاهایش در پی یک

آشنا،قرنهاست به بی نهایت دوخته شده،،،

                     آنسو زادگاه من است...

و مرد بارانی آن منم،،با چشمانی پر از طوفان و نگاهی به دور دستها

خیره مانده،،ومن شاید قرنهاست تورا در خود منتظرم،

حال که زادگاهم آموختی،در من و او ابدی باش.

راستی!من که برگها سجده گاهم شده اند.به کدام سو

سجده گذارم تا قبله گاه یاد تو باشه؟؟!!

 فاصله ی ناتمام

اندکی تا به تورسیدن فاصله مانده،پاهایم پرازوسواس آمدن و

 

به تو نزدیک شدن،دستهایم همچنان درفکره گنگم می لرزد،

 

نگاههایم پرازدلهره،به لب زمزمه ای دارم تیره ترازپرواز کلاغها.

 

 ودرافکارم به حادثه ای می اندیشم که در آن من باقامتی شکسته

 

ورنجور درکناره خاطره های امروز آمدن وفردا رفتنت به ویرانگی آرزوهایم

 

میرسم .به این می اندیشم که آمدنت بی صداست ولذت دیدارت ناتمام .

 

اندکی تا به فردا رسیدن فاصله مانده،من پراز حجمی وسیع

 

وبی کران از حادثه وتکرارم.

 

درکناره تمام سکوتها وتنهاییهام خنده ها دارم پنهان وچروک.

 

فردا شاید بی توهم آفتاب کوهنورد خوبی باشه ومردمان هم هر روز

 

 سردر این دایره گیج کننده ی مرموز بچرخانند فردا شاید بازهم

 

نسترنها برای تولده نیلوفرای آبی نامه ای دادن،شاید بی تو باز هم

 

از گوش تاگوش غزل از عشق بشنود این کودک احساس من،اما

 

فردا بی تو آفتاب گرممان نخواهد کرد،،وشنیدن قصه نسترنها قشنگ نیست

 

      و هجوم این خلق شوم در آن دایره کوربی معنیست

 

وآنگاه شاید کودک احساس من در همان قصه های پرغزل

 

بیصداتر از آمدنت بمیرد و هرگز باور نکند که عشق هم میشه غزل باشه

 

اندکی تا تجسم کردن رویایت باقیست،،سالهاست تورا نقاشی میکنم

 

در خود رنگ همین همسایه هرگز ندیده ام داری،،شاید بشه

 

بی خیالت یه شب از خستگی خوابید و تجسمت نکرد،،اما بی بودنت

 

                           (من)تنها یه حرف ساده وبی معنیست،،

 

(من)یعنی به اعماق رفتن و ته همان (ن)گیرافتادن،،

 

                                  ولی (ما)باصدای الفش بلند پرواز

 

و بالا نشینی،،شاید یه روز تاغروب تورا در فکر پرسه نزد،

 

 اما هرگز نبودنت،یعنی پرسه در چهار طرف این اطاق فرسوده ی افکار

 

                         میگن یخی روکه آفتاب صبح آب نکرد

 

                                  با آفتاب ظهرهم آب نمیشه.

 

من اگه با تو به آرامش این فکر طوفانی نرسم

 

با هیچ صیغه ای نمی شه تلقین به آرام بودن کرد

 

        میخوام اینو باور کنی بانوی هزار چهره ی شهر آه..... 

 

                                                      سامو

        حسرت بی پایان...

 

به این بیگانهء ازهیچستان رانده شدهءبه تاریکی ختم شدهءپوچ مقام کور دل

 

اینگونه محتاطانه ننگرکه برای گفتن از خود ندارم حدیثی.

 

دراین چهرهءگنگ و ظاهره هرگزنبودهءمن ننگرکه خجالت زدهءظاهر آراسته

 

عامه پسند این خلق میشم،ودر این محزون قالب تهی از ظرافت و خون

 

گرمی خیره نشو که من با آنچه در رویاهای تو مثل پروانه ها برحاشیهء

 

فکرت پرواز میکند بیگانه ام،،،

 

خود نیز در حادثهء دیدارهایمان گم مانده ام.و تازه یاد گرفته ام مصراع

 

دوم شعر(خوبرویان عالم را وفانیست)

 

من کودکیهایم را لابه لای به اجبار بزرگ شدن جاگذاشته ام،ما بین

 

قسمهای مادرانهءباران باور کرده ام که با باران نفس میکشم و به چشم

 

این طبیبان بالا نشین باران یعنی برحلقم زنجیری از خفه گی تنیدن.

 

من سرنوشتم را بارها با مداد رنگیهایه همه رنگ سیاه،،نقاشی کردم.

 

و هیچوقت نشد که نامم درست وسط گل واژه های ایثاره این سرنوشت

 

جاخوش کنه..بعدها گفتن که من دستام لرزش داره ونمیشه حاشیهء

 

دیدار با آنکه باید دوستم داشته باشه را نقاشی کنم،،،

 

من به اندازهء تمام شاپرکهایی که زیر نور هرشب میمیرن قلب دارم.

 

و تنهابرای عاشقان کافه پرست می نگارم،

 

من مشقهایم را با همان بابا آب داد آغاز کردم اما نمرهء من،یعنی مشقهایم

 

از آخربه اول نوشتن،،،

 

     من هیچ نیستم ونبودم،،بی آزارتراز کرکهای ساق برگ  نسترنهام

 

من پنهان از چشم تقدیراز رفاقتها خنجر خوردم و لیلای خیالم حراج شد

 

                              مفت.......

 

من پنهان از چشم سرنوشتم بارها در تو خیره ماندم و در خودتو راعروس

 

هزار چهرهءشهر آرزوهای کالم کردم و با رفتن قدمهایت از گذرگاه همیشه

 

منتظر چشمانم،باور کردم همان قصه ای که در خواب از کودک نازاده ام

 

شنیدم.که میگفت..

                              میگفت:

 

تو در آن تنهایی و بیگانه منشوریت با اینان،،بخوان معشوقی را که هرگز

 

                         نبود،،،،نماند،،،،،رفت،،،،،

 

                                       راستی!

 آخدایه با حال سرنوشت من کجای این زندگی به خواب رفته که اینهمه

 

تنهایم و نوشته هایم را جز چشمان بد ترکیب تر از بودنم نمی خواند؟؟

 

به این بیگانهء از هیچستان رانده شدهء آواره خیره نشو،،

 

به گفته هایش نیندیش،بی خیال اگه هرشب دردهایش بر کاغذ بر دوش

 

قلم میکشد بر آه...

 

او عادت دارد به این تنهایی و بی کسی،،،

 

قصهءناز کشیدن معشوق تنها یه خواب شیرینه که هیچگاه ندید،،

 

میدانم بازهم  خواهی رفت و حتی لحظه ای در  حاشیه ء تنهایی

 

این خلقت بی قرار هم نمی مانی،،،

 

                                   اما بدان:

 

یه شب آ خدایه باحال این سرنوشت من نیز میاد و پیدام میکنه و تو خلوت

 

کوچه های پر از سکوتم داد میزنه،،که سامویه ناتمامم او خواهد آمد

 

و آن او کیست که نازکش این کویره دیدگانم باشه؟؟

 

میدانم که در این واژه های گنگ نمی مانی و ظاهر پرستی

 

 پیشه خواهی کردو من باحسرت آغوشت بین این مردمان گرگ میمیرم.

 

   آ خدایه با حال این سرنوشت میگه........

 

                                          می خنده.........

 

                                              سوت میزنه........

 

        و خلوت کوچه های پر از دیدارهای دزدکی از تو را تنها میزاره

 

                                   همین ،،،،

واسه خاطر اونی که بخاطربودنش شک نکردم وقت دعا

 

                              درد دلی با سرنوشت

 

نجنگ و بذار باشم و مثل اینان تجربه کنم یه حس رویایی را

 

نجنگ و بذار باشم و نشم حسرت کش وابستگیها

 

سالهاست درتو رنگ تا رنگ و تار به تارخطم زدی و

 

وابستگیهاموبلور کردی و هزارچهره ازآن برام ساختی

 

نجنگ و بذار باشم و نشم شهره ی دیاری پرازخیال

 

بذار پابه خوشیها بذارم وعادت بدم ذهنم را به آرامش

 

                              سرنوشت:

 

دارم واسه تو که قرنهاست به پشتم حباب و آهی  اینان مینگارم

 

و بهت میگم نجنگ بذار پیدا بشه سایه هایی ازجنس سفیدی

 

به تاول پاهایم نخندوسفیدموهایم هوارنکش

 

ولرزش دستانم دادنزن ذهن درگیرم عذاب نده‌‌

 

بذار منم یه شب لب پنجره ای روبه دانه های برف بنشینم وحس کنم

 

پشت سرم کسی هست که بودنش یعنی آرامش وماندنش یعنی نفس

 

تاکجای این قصه درمن شکنجه گاه میسازی

 

             وعذاب نداشته هایم به رخ میکشی .....

 

سهم من از تو تا به این لحظه که درتو درگیرم

 

تنهایی بوده وهزار آرزوی حباب شده،

 

سهم من از تو خنده هائیست چرکین و گریه هایی خونین

 

سهم من ازتودستهائیست بسته و قلبی پراز آرزو

 

سهم من از تو حسرتیست کبود،،حسرت به آغوش کشیدن نازاده دخترم

 

همانکه جدا از تو هرلحظه در او گیج میزنم و شاکیم ازغیبت بی انتهایش

 

نجنگ و بذار یه شب،پشت به تموم بدیهات،غافل از تموم نامهربونیات

 

برم سراغ اونی که بخاطرش دستام بی اراده تا آسمون مهمان میکنم

 

و تو خواب یه ناشناس بهم میگه:

 

اگه دستاتو روبه آسمون گرفتی و.....

 

                                       خواستی

 

                                                           دیگه شک نکن

 

بذار برم و بهش بگم بغض تموم این سالهارو،،بذار به آرامش برسم

 

اون بالا خدایی هست که قلبش تیر میکشه از رنجی که تو چشامه و

 

بخاطرتو نمیشه دادش بزنم

 

                                    راستی!!!!

 

من که دستامو بالا گرفتم و .....خواستم

 

تو میگی او نوبخاطر من حفظ میکنه؟؟؟

 

یادوباره با خنده های چرکینت پیرتر خواهم شد؟؟؟

 

                        من که شک نکردم اینبار......

 

                                 سامو

 

 

 

 

واسه خدایی که پشت دنیام خوابش برده....

هزار پاره...

سر گذراین لحظه های بی نطفه و لب  همین چرکین روزگار شوم

 

و بغل دست یه مشت وابستگی پوچ،شدم هزار پاره ای گمنام و بی وارث

 

تموم معصومیت و پاکی کودکیهامو،سر دوگ  پیرزنی بی آرزو تاب دادن

 

و شدم گرگ صفتی همرنگ این جماعت و بنام انسان خاک از بارگاه

 

امامزادگان دزدیدم و تبرک سبزکردم و شدم کهنه پرست قصه های لیلی و

 

مجنون.وخسروان سنگدل و شیرین صفتان تنگ نظر

 

پشت به سرزمین مادری و گوشه ای پنهان از فرار اشکهای مادرانه ی

 

زنی نازا و لب نردبانی به سوی خدا،،دستامو به تاول عادت دادن و

 

به پاهام بیقراری خوراندن و شدم آواره ای از جنس خانه بدوشان

 

                            تا بیاموزم عشق را

 

واکنون ازپس تموم آواره گیها و تنهاییها وگوشه نشینی ها تازه باورم شده

 

که آیینه هاروهمین مردمان آفریدن تا درآن امروزم بنگرم و هزارپاره ای

 

قامت شکسته و رنجور به کابوس جوانی وچالاکی هرگز نداشته ام

 

مهمان کنم و بشم ویرانه ای آوارتر از خانه همسایه امان

 

اینان بنام عشق در من نفرتی آفریدن از جنس ظاهر پرستی

 

و بنام بهترین بودن.خواستنهارو تاج کردم و شدم حاکمی ظالمتراز ضحاک

 

 واسم نه شاپرکها مادری کردن و نه قاصدکها دردم دوا

 

شدم نفرینی سیاه همجنس ابلیس که خدایی همین نزدیکیها

 

بخاطرش بغض کرده و دلگیره از یه روز پاک بودنش

 

                               و اینان تمام از پرواز نوشته هامه

 

 

اینان داد زدم تا خدا بیدار بشه و به آفتابی فکر کنه که یه روز بنام

 

عمر من غروب خواهد کرد و تو چشاش ذل میزنم و بهش میگم :سهم

 

من از دنیایی که پرتم کردی تو بودنش چی بود؟؟؟؟؟

 

                                                                                                                 ومن.... 

 

                                      سامو

به همین ساده گی

و چه ساده تن به باختن داد این لیلای پوچ

 

            و چه آسان سجده به رهایی آورد و شد پارسای بی قید و بند

 

وچه راحت رفت. پشت به تمام دل نوشته ها و دل مرده گیها

 

                        و چه مفت شد خاطره.....

 

                                             و چه سخته حسرت نداشتنش....

 

سامو

درد دلی با دخترم

واژه ها

 

غریبانه میان و غریبانه میرن این واژه های بی آرزو

 

      و مردمان کور دل ادعا کردند قسمت نبود

 

              شاید بهترین راه برای فرار از وجدانه هرگز نداشته باشه

 

و من آغاز یه فصل سردم،،، سردی بی عاطفه و یخ

 

 یه روز آمدم که بی اعتمادی این مردم به دختری از جنس حسرت

 

         بازگردانم. و از سرد و سنگ بودن احساس رهاش کنم..

 

    رهاش کردم اما به قیمت یخ زدن احساسم.و شدم واژه نویس آه

 

و فردا داد زدن که قسمت نبود.اما نپرسیدن.کدام قسمت؟

 

        قسمتی بنام من را به دیگری حراج کردن؟

 

  گفتن حرفی برنده تر از تیغ(میخوام بهش فکر کنم...)

 

                   باشه تنهایی بی آزارم دیگه شکایتی ندارم. دیگه حرفی با اینا ندارم

 

من و تو و  واهای گیج مینویسیم برای هم تا مرز....

 

           آنان که شبها دلشون میگیره. قلبی دارن به وسعت دریا اما

 

                  احساسشونو دار زدن و حرفی برای گفتن ندارن و

 

                                         غروری دارن همجنس تیره گی خارا

 

                چه ساده وجدانهای بخواب رفته ادعای رنجش دارند آنگاه که:

 

                  در تلاشن بین بهتر و بهترین .بشکنن بهتر را

 

                  و دنبال فرصتهای از ما بهترون باشن

 

                                        دیگه من و احساسمو واژه هامو نوشته هامو یخ بدان

 

                                       دخترک نانازم.هستی جونم

بخاطر عادی بودنم.....بخاطرافراد عالی

حراج

 

چه ساده در این بازار میشه خرید...فروخت... بالا کشید و زد تو سر مال

 

اینجا قبیله گاه تمام ناپاکیهاست شاید

 

                        میخرند....میفروشند و هر وقت بخوان بی اعتبار ترین مال دنیا میکنن

 

و من متاع این بازار شدم و یه شبه.تمام بازار از آن حضورم شد

 

و بیچاره چه مالهایی بخاطرم بی رونق ماندن توبازار

 

               و امروز از پس تمام این هجومها و هر روز بیرون رفتن نگاهها

 

                 من......................................

 

                                                        حراج شدم

 

و آمد متاعی نو،تازه و دلربا

 

                                                 ومن.........................................

 

کهنه نقاب شدم یه آن از وسط این میدان به تنهایی خودم شوت شدم

 

 و بازار بنام مردی از جنس از ما بهتران آغاز کرد فصل تکرار را.

 

                و امروز جدا از آن بازار باز آمده ام که خانه تکانی کنم تنهایی و سکوتم را

 

 

                           آخه مدتی از آن دور بودم و مغرور بازار

 

و امروز من حراج شدم بخاطر عشقی تازه

 

                     و بهانه ها آوردن مالکان بازار که:......

 

دلم بحالشون سوخت آنگاه که از متاع تنها.....

 

                          بیخیال تنهایی قشنگ من.سالهاست تو بازارت بالاترینم

 

کجای این قصه جا مانده ای که نیستی تو حضورم؟؟

 

کجای این سرنوشت جای خالی من را غریبه ها پرکرده اند؟؟

 

که هیچ نمی شنوم صدای گرمت را..... 

 

واسه خاطراونی که رفت بیصدا...

(این نوشته بحرمت پاکی یه پری توذهنم نقاشی شده شاید باورش نشه اما.....)                

                 

                         نقاش

          

    پلک نزن،نذارخواب دست

 

چشمانت بگیره واز خیالم دورت کنه.نذارتُن صدام از لابه لای

 

کوچه های بی خیالیت گم بشه

   

 

  درمن بنگرو آهسته نقاشم باش؛منو یه رنگی بزن که

 

                هیچ خزانی نتونه زردم کنه،هیچ غصه ای نتونه

 

 

            دلگیرم کنه،وهیچ آهی نتونه گوشه نشینم کنه،

 

 

  به من نگاه کن،منم یه امتحانم درسی آسان و

 

نا معلوم درسی بی معما وهزار چهره؛

  

          بخوانم،الفبایم کمی گنگ است وترسو.لفظ گفتن هر چیزی با

 

 

                           تو ندارم.اما منو بخوان

   

               

   بذار پا تو کوچه خانه ات بذارم؛بذار همان پنهان باشم

 

 

                                                        وگاهی رهگذر خانه ات

 

بیدار بمان وبامن بگو؛ازآنچه هرگز نشنیدم...شنیدم ؛کودکانه   بودوپرفریب

.  

 

                                    قصه هایی دورنگ،دو خواب،

                                                                

  

   نقاشم باش؛؛؛رنگ امشبم روسرمه ای بزن؛تاازپس حرفی که

 

 

نزدم عزاداره یکی به مردگان ذهنم اضافه شده دمخور بشم.

 

 

یا نه!رنگ امشبم رو کبودبزن،تاازدردی بنالم که هیچ کوفتگی

 

 

 

برجسمم نمیبینم   اما داغشو تازه می بینم؛

 

منو بخوان؛صدایم کن،گوشهایم قرنهاست ازوابستگی ها دل کنده  اند.

 

گوشهایم سالهاست صدای ناقوس مهربانی نشنیده اند

 

                                   صدام   کن به نامم؛؛

 

بگذار تا همیشه درحلزونیه گوشم صدایت مهمانم باشه؛من که

 

 

                             رسم مهمون خوب آموخته ام

 

 

      بگذار مابین مژه هایی که به بلندایه یه آه بودن خودمو

 

 

         قدکنم؛تابدونی سالهادر  نی زارهاتنهابودم

 

 

بگذاردر سفرم بیادت صبوری بیاموزم؛تومعلم تمام درسهایم

 

 

                     باش؛بگذاردرتو مسافرباشم؛تارفتن

 

بشناسم تمام خیالت را؛؛امانه!!نذاربرتوقدمهایم تا رفتن وگیج

 

 

                                  زدن جاخوش کنه،،

 

 

من پُرازدوده دردهایه پنهانیم،وتوسفیدفکرهِ بی کینه ای

 

       من پُرازهزار نیرنگ و نفرین،،توحتی آهی ازدرد نکشیدی؛؛

 

به من نگاه کن،به من تا رفتن نگاه کن،،

              

  میدانم خودخسته ورنجوری.می دانم بار من به اجبار میکشی

 

                                  اما نگام کن.....

 

بگذارهربارکه خواستم درخیالت پرسه بزنم.به هجوم چشمان

 

هرگزندیده ات بیندیشم،،

 

درمن داد بزن وآهسته نقاشم باش،یلدای هرشبم بکش،وخوابی که

 

رفته بودم درمیان آنهمه بغض،

 

 

  بکش حجم وسیعی ازفکرم؛نگو که دستهایت می لرزدونقاش

 

 خوبی نیستی، برام سقفی بکش،که درآن

 

 

صاحبش بعده قرارداد با خداتنها من باشم،یانه!برای قناریهای

 

مظلوم دری بازازقفسهای اسارت بکش

 

      برای پاهای برهنه ودرگل ماندهً کودک تکه نان بدست  چکمه ای

 

قرمزبکش،برای نوعروس بی حلقه

 

 

کمندی طلایی وپُرنوربکش،یانه!برای خواب کودک نازاده

 

زجرکشیده خواب قصره شاهزاده هابازگو

 

 

برای وحشت بی بهار مردن دریا امیدی بازگو،یابرای معصومیت

 

شاپرکها،ازعشقهای آنسوی نورها

 

قصه ای بازگو،آهسته نقاشم باش،رنگ تنهایی وسکوتم راآبی

 

بزن،تادرحجم سنگین این دردهاباورکنم که تادریا راهی نیست،

 

                             آهسته نقاشم باش وبرای اولین بار

 

                         اشک ماهیهارو تو نقاشی   کن                                                              

                               

                                             samo

واسه خاطر ...... از جنس برف

یه روز برفی اما بی تو...

 

کجای این قصه جاماندی و پیدات نیست گلم؟؟

 

 آنگاه که دارم وسط این جمع شلوغ تو هیاهوی این مردمان هزار رنگ

 

دوش به دوش سفیدی برفها،،به سیاهی فکرم می اندیشم

 

کجای این سرنوشت جا خوش کرده ای که نیستی و نمی بینی،،

 

چه بغضم میگیره از تنها رفتن و تنهادیدن و تنهاشماردن این دانه های برف؟؟

 

به کجای این تقدیر باید دلخوش بود؟؟

 

                                          بی حضور برفیت،،،

 

میدانم یه جا همین طرفها تو هم شاید چشمانت

 

                                                   مشق دیدن برفهارو می نگارن

 

    اما شاید احساس تو با بغض الانم یکی نیست،،

 

چه ساده پشت گذر این دانه های برف کمرنگ شدم در خیالت

 

برام چه آسون نوشتی برو،،

 

و فردا هم قطع خواهد شد پلهای به تو رسیدن

 

              باشه گلم:من و سفیدی برفها هردو یه سرنوشت داریم

 

   اونا میان و نرسیده رفتنین،اگرم باشن تیره و سیاه میشه قلبشان

 

و یه روز باتیره گی میمیرن

 

        منم نرسیده باید برم..حالا چه تیره و سیاه،،چه زلال و روشن

 

چه حسودم امروز به این جماعت،،به فرار پاهایشان

 

                                ،به دستهایی که زیر پالتو

 

                                        قایم کردن،به گرمی پاهایشان

 

اما من جایی برای رسیدن در وجودم رخنه نکرده،،و دستهایم منتظر

 

رسیدن دستی نیست،،چرا باید از این برف بگریزم؟؟

 

من که تمام عمرم فرار کردم از تنهایی و سکوت،به کجا رسیده ام؟؟

 

هنوز همان ابتدای فصل اول بابا آب داد معلم مانده ام

 

                         بی عشق،،بی آرزو،،بی هدف و تنها

 

پس ازچیه این برف باید بگریزم؟؟...

 

کجای این قصه خواب مانده ای گلم؟؟

 

    نمی بینی دارم تو برف تنها طی میکنم کوچه های خیالت را؟؟...

 

                                     راستی!

 

کجا میشه پیدا کرد یاد برفیت را؟؟

 

                                       آنگاه که خیلی دوری ازم

 

                                                   آنگاه که گفتی ....

 

              سامو

واسه دخترک سوتک بدست...

یه پریایی هستن که دل میبرن از

 

ما زمینیان.امادل نمیدن

واسه همینه من شرط بستم.

 

بی تکرارترین خلقت خدایند.

 

چون یه قلب دارن به وسعت تمام پاکیها،

اما هرکسی جانداره توقلبشان

بخاطردخترک فیقه زن

                                           می دانم

 

میدانم باورم نخواهی کرد، ومیدانم دیگه لب دیوارویرانه

 

 

                                        آباده ذهن فرسوده ام

 

 حتی یه لحظه ام سرَک نمی کشی؛

                                   میدانم هم قبیلۀ بی  خوابی شبانه ات نیستم

 

 

 

 و میدانم گناه ناکرده نمی بخشی؛میدانم ازهزارچهرهِ بودنم دلگیری؛

 

   اما بی نقاب،،  بین این گرگ صفتان زیستن؛؛ بره گیست؛؛؛

                                                                                برده گیست؛؛؛؛؛

 

 

 ومیدانم ازمن دیگه حتی درقابِ سکوتِ شبانه ات،هیچ نشانی نیست.

 

 

 شاید!  تیره گی شبانۀ ماهمرنگ نیست وآسمانِ زادگاه تو پُرازستاره های

 

    نقره ای باشه. واینجا تو این سیاه چال مرگ حتی داستانِ ستاره ها هم نباشه

 

 

 

میدانم عشق درتو؛ تنها فرسوده گی لحظه های پاکه

 

 

                           اما همین فرسوده گی ازفرهاد مرد بیستون ساخت.

 

 

 میدانم توتاخدا فاصله ای کمتر ازیه پلک زدن داری ومن شاید

                                                                                             

                              فرسنگها از یادشم دورم؛؛؛؛

 

 

 

میدانم تو با سجاده ها دوستی چندین ساله داری ومن حتی به خوابِ پاک

 

                                           ندیدم ایستادنِ بی واسطۀ فکرم با او؛؛؛؛

 

 

ومیدانم قاصدکها به نانِ ما زمینیان؛ایمان به سیر شدن نخواهند داشت

 

میدانم از پَس رفتنشان دیگه لحظه ای نیز بر نخواهند گشت.

 

 که ناظر فرسوده گی لحظه هایی باشن که در تجسّمشان؛پیر کردیم

                                                        

                                                           اما

 

 

قاصدکم: چه سخت به آرامشم خواندی؛؛؛

 آنگاه که می دونستی من حاصل سرشکِ مرگبار آشفتگیم.

 

 میدانم از من در فراری؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛

 

         اما گاهی فرار هم از وابستگی هیچ نمی کاهد؛؛؛؛؛

 

 به پاهایت رحم کن که تاوَل میزنن با این فرارهِ بی سرانجام

 

 میدانم در سکوتِ شبهایت به دیوار تاریکِ خیالت آویزانم؛

 

 چشم بُگشا که من از این سیاهی میترسم؛؛؛؛؛

 

                                         میدانم هنوز بیادم لحظه هارو......

 

 

 

 

                                                                 سامو واسه قبولیت داره

واسه خاطر ....

درد دلی با.....

 

میگفت :فاصله بین تو انسان بودن کوهیست به وسعت تمام

 

تلخی ذهنیت امروزم

 

میگفت:فاصله مابین تو وتصورات تاریک شده من به بلندایه آهیست سرد

 

میگفت:واژه هات گنگ و بی عاطفه تر از باور من حک شدن و سرد و بی

 

روح مینگاری و انگار سالهاست از سر بیکاری و علافی ذهن

 

تیشه بدست این نوشته هایی

 

میگفت:تو ذهنم جایی برای حضورت خالی نمانده و سالهاست

 

بدار آویخته ام احساسم را

 

میگفت قرنهاست آرزوهام یخ زده و تمام فکرم پراز کینه شده و بدنبال

 

بانی تمام این دردسرها سالهاست خنجر بدست میگردم

 

و مابین این تلاش هرکی برسه از راه قربانی این انتقام پوچ خواهد شد

 

                            و من

 

گفتم:انسانیت آدمارو نمیشه با کوهی از تلخی خاطره هات بسنجی و

 

ندیده و نشناخته طناب دارم مهیا کنی

 

گفتم :فاصله هارو میشه برداشت و دیگه آه سرد سر نکشید و یکبار دیگه

 

هم تصور کرد که نیلوفرا با آب همخون شدن

 

گفتم :واژه های من دردهامند،،که سالهاست بخاطر اشتباهی  کودکانه

 

با خودم به تمام ذهنها میبرمش.و هیچگاه نشد از سر بیکاری و

 

علافی واژه ای گفته باشم

 

گفتم:آرزوهای یه انسان تنها دلیل زنده بودن است،،انسان بی آرزو

 

خاک مرده است که جز کویرهمسایه ای نیست در حضورش

 

گفتم :کینه و انتقام ذات انسان بودن را به حراج میگذاره

 

و با تمام خنده ها بیصدا دفنت میکنه،،و تا چشم باز کنی خودت را ته

 

یه جاده می بینی که در آن باورت عصا بدست یه گوشه کز کرده و به

 

پاهاتم ایمان به رفتن نخواهی داشت

 

گفتم:بانوی یخ میدانم دیر رسیدم ،،آنقدر دیر که از تو سنگی خاراتر از

 

سختی تمام ذهنیتها ساختن،،و باورت گرگ شده

 

اما همیشه سرنوشت سنگ بودن و تگرگ باریدن نیست

 

گفت.....

                             گفتم.....

 

و این قصه در من برای نوشتن هنوز تکرار داره و او بدنبال آواره گی

 

                             ذهنها میگرده تا شاید....

                                                   سامو

درجواب خانم آه

 

دوست گلم من قصد توهین نداشتم.فقط خواستم بدونی اهل

 

نفرین نیستم.بعدشم تو مختاری هروقت و هر حرفی رو بزنی

 

کسی ازتو دلخور نمیشه.این دنیایه مجازی ساموست

 

سامو تو واقعیت داغونتر از نوشته هاشه گلم

 

بازم عذر میخوام اگه دلگیرت کردم

واژه های فرشته ی سفیدم

فردا
خانه ای که تا ابد مال ماست
پر از گل لاهوت می شود
ما اهل ماندن نیستیم خوب من !
این را زخمهایمان شهادت می دهند .
ما محکومیم به دوری از هم
وحسرتی که باید سر کوب شود. برای ابد
منو ببخش که پیدام شد

 

 

  می روم
روی خطی باریک
تمام روزها
تمام ماه ها
تمام عمر
بر لبه ای تیز
این سو اگر بلغزم
دیوانگان سنگم می زند
آن سو اگر
فرزانگان به سخره ام می گیرند
خودم را نگه می دارم
روی همین لبه دشوار

واسه خاطر کسی که بخدا بدهکاره تمام من را.....

آیا هست؟؟؟

 

  آیاخدایی هست که بشنود این دلتنگی کور را؟؟؟

 

  آیا هست تا لحظه ای در آغوشش گم کنم تمام  درد هایم را؟؟؟

 

  آیا هست تا به این پیوند سست بنگرد و شاهد پاره گی این

 

                             ریسمان نا رفیقی باشه؟؟؟

 

  آیا هست که..... بگیرداز ضعیفی تو و قدرت من؟؟؟

 

  آیا هست که بشنود ناله های بیصدا و ببیند گریه های پنهانی

 

                         مردی از جنس طوفان و غوغا را؟؟؟

 

  آیا هست که سردی دستهایم بنگرد و شرمنده بشه از خلقت عشق و

 

                        آدم عاشق و

 

                                      معشوق هزار رنگ

 

   آیا هست که در این واپسین لحظه ماندن،،تماشایم کند و تو چشام

 

   ذل بزنه و بگه آخر قصه ام را کجا گم کرد،،،

 

           که نه پایانش دارم و نه تکرارش....

 

  اگه هست به او برسانید که سر این کوچه ی پر شیب یکی هست

 

  که هر شب بر سجاده بندگی ازت میخواد که ...... بگیری

 

   اگه هست به او برسانید که بازم سکوت خواهم کرد

 

                                 این سرنوشت تلخ را....

 

                                                     سامو

بخاطر دنیا و آدماش

 پدر داشت روزنامه می خواند پسر که حوصله اش سر رفته بود

 پیش پدرش رفت و گفت : پدر بیا بازی کنیم پدر که بی حوصله بود

چند تکه از روزنامه که عکس نقشه دنیا بود تکه تکه کرد و به پسرش داد

 و گفت برو درستش کن. پسر هم رفت و بعد از مدتی عکس را به

 پدرش داد. پدر دید پسرش نقشه جهان رو کاملاً درست جمع کرده

 از او پرسید که نقشه جهان رو از کجا یاد گرفتی؟

 پسر گفت :

من عکس اون آدم پشت صفحه رو درست کردم،

وقتی آدمها درست بشن دنیا هم درست میشه

                   وقتی خواستم زندگی کنم، راهم را بستند.

                وقتی خواستم ستایش کنم، گفتند خرافات است.

                وقتی خواستم عاشق شوم گفتند دروغ است.

              وقتی خواستم گریستن، گفتند دروغ است.

               وقتی خواستم خندیدن، گفتند دیوانه است.

                          دنیا را نگه دارید، میخواهم پیاده شوم (دکتر علی شریعتی)

معلم، شاگرد را صدا زد تا انشاء‌اش را درباره علم بهتر است

                             یا ثروت بخواند.

پسر با صدایی لرزان گفت: ننوشتیم آقا..! پس از تنبیه شدن

           با خط کش چوبی، او در گوشه کلاس ایستاده بود

              و در حالی که دست‌های قرمز و باد

           کرده‌اش را به هم می‌مالید، زیر لب می‌گفت:

                  آری! ثروت بهتر است چون

 

                     می‌توانستم دفتری بخرم و بنویسم

 

                        تقدیم به یه دوست

در جواب لیاقت من همان.....

بیزارم از فاصله هایی که گناه می آفرینند

 

  بیزارم از دلسوزیهایی که لایق بازار من نیست

بیزارم از عشقهایی که از پس شیشه سر میرسند

                                              و رویایم از خواب میپرانند

        بیزارم از شنیدن(تو محشری).چون این یعنی جدایی

                                    

                                                من از دردهای این مردم

                   بیزارم از شنیدن (دوستت دارم)که تمامش یعنی پوچ

                            .یعنی احساس حراج کردن

            بیزارم از مردمانی که پا بدنیای کودک نازاده ام میگذارند

 

       که او را بیازارند

                      

                        بیزارم از این فاصله ها شاپرک

 

               اینجا برایت عشق میخرن.برایت میپوشند

وگاه گاهی تنهاییت به رخ میکشند

               این رسم ناجوریست تو دنیامون شاپرک

         

     نذار در من بمانی. که دلگیرم از خرد کردنم

                                                     تو تنهایی خودم وشب 

 

                                                   سامو

سلام دوستان من

لطفا برام دعا کنید.تا این حد رو میتونم بگم

                                                    منتظر نوشته های جدیدم باشید

 

                          خرداد میام