بخاطردخترک فیقه زن
میدانم باورم نخواهی کرد، ومیدانم دیگه لب دیوارویرانه
آباده ذهن فرسوده ام
حتی یه لحظه ام سرَک نمی کشی؛
میدانم هم قبیلۀ بی خوابی شبانه ات نیستم
و میدانم گناه ناکرده نمی بخشی؛میدانم ازهزارچهرهِ بودنم دلگیری؛
اما بی نقاب،، بین این گرگ صفتان زیستن؛؛ بره گیست؛؛؛
برده گیست؛؛؛؛؛
ومیدانم ازمن دیگه حتی درقابِ سکوتِ شبانه ات،هیچ نشانی نیست.
شاید! تیره گی شبانۀ ماهمرنگ نیست وآسمانِ زادگاه تو پُرازستاره های
نقره ای باشه. واینجا تو این سیاه چال مرگ حتی داستانِ ستاره ها هم نباشه
میدانم عشق درتو؛ تنها فرسوده گی لحظه های پاکه
اما همین فرسوده گی ازفرهاد مرد بیستون ساخت.
میدانم توتاخدا فاصله ای کمتر ازیه پلک زدن داری ومن شاید
فرسنگها از یادشم دورم؛؛؛؛
میدانم تو با سجاده ها دوستی چندین ساله داری ومن حتی به خوابِ پاک
ندیدم ایستادنِ بی واسطۀ فکرم با او؛؛؛؛
ومیدانم قاصدکها به نانِ ما زمینیان؛ایمان به سیر شدن نخواهند داشت
میدانم از پَس رفتنشان دیگه لحظه ای نیز بر نخواهند گشت.
که ناظر فرسوده گی لحظه هایی باشن که در تجسّمشان؛پیر کردیم
اما
قاصدکم: چه سخت به آرامشم خواندی؛؛؛
آنگاه که می دونستی من حاصل سرشکِ مرگبار آشفتگیم.
میدانم از من در فراری؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛
اما گاهی فرار هم از وابستگی هیچ نمی کاهد؛؛؛؛؛
به پاهایت رحم کن که تاوَل میزنن با این فرارهِ بی سرانجام
میدانم در سکوتِ شبهایت به دیوار تاریکِ خیالت آویزانم؛
چشم بُگشا که من از این سیاهی میترسم؛؛؛؛؛
میدانم هنوز بیادم لحظه هارو......
سامو واسه قبولیت داره 
اینان که میخوانی،،میدانم خالی از نقص نیست.اما اینان دنیای من است و من لابه لای این