X
تبلیغات
درد نامه من و دخترک نازاده ام
دردنامه ای تنها

 

                    قاصدکی در راه است ؛؛

 

                                  او می آید و

 

                        اندوهم ؛ به ناز نیش خندی تو برف و آفتاب

 

                   میخرد؛ او آهم به حراج میگذارد و

                                                                   

                                             از سمت آفتاب داغ صدایم میکند؛

 

                      او می آید؛ از آن جاده ای که بدرقه اش کردم

 

         او از همان حس دیروز سیرابم میکند

 

                  او می آید تامرز ناگفته هام؛

 

 

                           او می آید ....                 

 

                                                  او می آید....

 

                                                             شاید همین فردا...

 

                                                                                                                 سامو

+ نوشته شده در  87/03/30ساعت 7:39 بعد از ظهر  توسط مردی از دیار برف و بوران  | 

باوری زرد

ومن از پس تموم این التماس های خیس براین باورم

   که نمی شه انسانیت این جماعت.رنگ کرد

یاجنس تصورشان عوض کرد...

            ومن بعده تموم خیره گی ها.یادگرفتم باید

                               سکوت

کردوهیچ نگفت حتی اگه خنجر به پهلویت زدن ازسر....

   ومن باورم شد نمیشه فرهاد دیگری برپاکرد

یاشیرین نمانده اش نوعروس آرزوها.

یامردکویر،،مجنون دید و بی خبر لیلایش ،،خبردار کرد

شاید ما دیر رسیدیم به بودنهای پاک

  یاشاید تموم شد همه چی با اومدن عصر ناپاک؛

ومن باورم شد هنوزم میشه عاشقانه نفس کشید

   میشه تو تنهایی شب باخدا از آرزوهات گفت

             میشه پاکی رو تجربه کرد

هنوز دیر نشده؛میشه بود؛آدمیت را آشتی داد

     شدنیه باورکن

                        

                       اما اگر

 

قاصدکهارو برای همیشه از آن خودبدونی

 

                 که این باوری مشکله

                                     اما.....

 

                                                                  سامو

+ نوشته شده در  87/03/28ساعت 7:40 بعد از ظهر  توسط مردی از دیار برف و بوران  | 

 

می دانم

 

میدانم باورم نخواهی کرد، ومیدانم دیگه لب دیوارویرانه

 

 

آباده ذهن فرسوده ام

 

 

 

 

حتی یه لحظه ام سرَک نمی کشی؛ میدانم هم قبیلۀ بی

 

 

خوابی شبانه ات نیستم

 

 

 

 

 

و میدانم گناه ناکرده نمی بخشی؛میدانم ازهزارچهرهِ بودنم

 

 

دلگیری؛ اما بی نقاب

 

 

 

 

تواین گرگ صفتان زیستن؛؛ بره گیست؛؛؛ برده

 

 

 

گیست؛؛؛؛؛

 

 

 

 

ومیدانم ازمن دیگه حتی درقابِ سکوتِ شبانه

 

 

 

ات،هیچ نشانی نیست.

 

 

 

 

شاید!  تیره گی شبانۀ ماهمرنگ نیست وآسمانِ زادگاه تو

 

 

 

 پُرازستاره های

 

 

 

 

نقره ای باشه. واینجا تو این سیاه چال مرگ حتی

 

 

 

داستانِ ستاره ها هم نباشه

 

 

 

 

میدانم عشق درتو؛ تنها فرسوده گی لحظه های پاکِ

 

 

 

 

 

اما همین فرسوده گی ازفرهاد مرد بیستون ساخت.

 

 

 

 

 

 

میدانم توتاخدا فاصله ای کمتر ازیه پلک زدن داری ومن

 

 

شاید

 

 

 

 

فرسنگها از یادشم دورم؛؛؛؛

 

 

 

میدانم تو با سجاده ها دوستی چندین ساله داری ومن حتی

 

 

 

به خوابِ پاک

 

 

 

 

ندیدم ایستادنِ بی واسطۀ فکرم با او؛؛؛؛

 

 

 

 

ومیدانم قاصدکها به نانِ ما زمینیان؛ایمان به سیر شدن

 

 

 

نخواهند داشت

 

 

 

 

میدانم از پَس رفتنشان دیگه لحظه ای نیز بر

 

 

 

نخواهند گشت.

 

 

 

 

که ناظر فرسوده گی لحظه هایی باشن که در

 

 

 

تجسّمشان؛پیر کردیم

 

 

 

 

                       اما

 

 

قاصدکم: چه سخت به آرامشم خواندی؛؛؛

 

 

 

 

 

 

 

آنگاه که می دونستی من حاصل سرشکِ مرگبار

 

 

 

 آشفتگیم.

 

 

 

میدانم از من در فراری؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛

 

 

 

 

 

 

  

 

اما گاهی فرار هم از وابستگی هیچ نمی کاهد؛؛؛؛؛

 

 

 

 

به پاهایت رحم کن که تاوَل میزنن با این فرارهِ بی

 

 

 سرانجام

 

 

 

 

 

میدانم در سکوتِ شبهایت به دیوار تاریکِ خیالت

 

 

 

آویزانم؛

 

 

 

 

 

چشم بُگشا که من از این سیاهی میترسم؛؛؛؛؛؛؛؛؛

 

 

 

 

 

            میدانم هنوز بیادم لحظه هارو......

 

 

 

 

                                                                 سامو

 

+ نوشته شده در  87/03/26ساعت 7:41 بعد از ظهر  توسط مردی از دیار برف و بوران  | 

دلگیر

دلم ازجاده هایی پَره که توروازمن دورمیکنن

 

      

 

  دلم ازهرچی پنجره س، گرفته

 

 

 

 

تو میگی،جاده ها احساس دارن 

 

 

یاپنجره هامی تونن دلگیربشن

 

 

ازحرفام؟

 

 

                                                                            سامو        

+ نوشته شده در  87/03/25ساعت 7:44 بعد از ظهر  توسط مردی از دیار برف و بوران  | 

یه دروغ

 

می گفت:بذارلحظه ای ازتودورباشم

   

    تا درک کنم آرامش را؛

 

می گفت:بذار به هیچ فکرکنم

 

   تااندکی بی دردباشه خیالم

 

 

می گفت: بذا درمن هیچگاه نباشه

 

 لحظه ای یادت

 

 

می گفت:تمام این دروغا گفتم که ازم برنجی

 

    پس چرابازهم برویم می خندی؟

 

 

                                  آخه....

 

                                                                                 سامو

+ نوشته شده در  87/03/25ساعت 7:43 بعد از ظهر  توسط مردی از دیار برف و بوران  | 

 

(به یادت)

به یادت گاهی صبورانه، چکه های از برگ چکیده

 

 

رامینگرم

 

به یادت گاهی عاشقانه گل سرخی پژمرده رو می

 

بویم،وگاهی

 

به یادرفتنت عکس گل زردی به دیوارمی کوبم

 

به یادت بازهم عارفانه چشم به تاریکی سقف می دوزم و

 

بازهم ریسمان انتظار به دوگ می بندم ودور تادور

 

عمررفته ام می بافم

 

که شاید پیله ای باشدجداازاین مردمان عبوس

 

به یادت گاهی ستاره هارودرحاشیۀ نگاههایم مهمان میکنم

 

 

که شاید برق دیدارت گم نکرده باشم؛به یادت تایادی دوباره

 

هی می سرایم

 

 

یادهایت؛همان لحظه هایی که با من ازنمی دانمها

 

 میگفتی؛به یادت گم

 

 

میشه واژه هایت درخیالم؛وباورمیکنم که همیشه ازمن بی

 

جوابها

 

سوال میکردی؛سالهاست تورامی جویم؛سالهاست گمشده ام

 

شده ای

 

وقرنهاست ازتودورم؛اماهستی؛؛هرلحظه وهمه جا؛حتی

 

 

 پشت

 

این صفۀ سفید؛یاشایدپشت قامت شکستۀ این

 

 

قلم؛هرکجاهستی باش

 

این بودنت است که مهم وآرامش بخشه،نه اینکه چکارم

 

کردی وکجایم کشاندی؛؛؛

 

 

رنگ تا رنگ ازتو چهره می سازم،من ازتوتنهادرک کردم

 

که سیاهی آرام

 

 

 

فکرهای دربه درم است،وسفیدی کابوس

 

خوابهایم،وکبودسرنوشتم،وآبی شاید

 

 

گوشه ای ازیادت وکاسۀچشمانم همیشه براهت خونی،

 

 

به یادت تمام صداهاروحفظ کردم ودرخلوت بُغضهایم به

 

 

آنان فکرکردم اما…

 

به یادت خودنیزازیادبردم که درک کنم احساست را،

 

آنگاه که ازیادم بُردی.

 

 

به یادت همگان ازخودراندم که شاید تنها تو ناظراین

 

فرسوده گی

 

 

باشی وبه یادت هرشب نوشتم وفردایش

 

قلم شکسته وکاغذسفیددیدم؛درحضورم.تونمی دانی

 

من کجااینهمه ازتونوشتم بیادت

 

 

 

 

                                                                  سامو

+ نوشته شده در  87/03/25ساعت 7:47 قبل از ظهر  توسط مردی از دیار برف و بوران  | 

سفر

قاصدکی آمد:تافردایش هزارپندم آموخت،

 

آموختم که:عشق دیگه معنانداره تو این ازدحام

 

نمی شه قاصدکهارو توشیشه حبس کرد؛

 

نمی شه قاصدکهاروزیرنورماه غسلِ ماندن داد

 

قاصدکهارو آزرده بودن،که نشدباورکنه این ناگفته هارو

 

قاصدکهامسافرن؛ازاندوه می آرن خبروبااندوهی

 

میگذرن ازخیال؛؛؛

 

بذارازپسِ شبی که فردایش قاصدکم رفت

 

     گاهی تونوشتن صداش کنم

 

                     آروم ودزدکی

 

                     

                                                   سامو

+ نوشته شده در  87/03/25ساعت 2:58 قبل از ظهر  توسط مردی از دیار برف و بوران  | 

 

بی گناه

  

   توکه سنگدل نیستی؛این مردمان اهل مالند

 

که به تو آموختن سنگ بودن را،

  

تو که نمی دانستی به چشم عشق در خلق

 

نظاره گربودن چه بد طعمی داره؛

 

تو که نمی دانستی یه شبه بی خیال تموم

 

عروسکهاشدن چه دردسوزناکی داره

 

تو که نمی دانستی به فرداههایه بی آرزو

 

رسیدن چه غریبه میکنه صداتو با این

 

جماعت

 

وتو....

خیلی ساله از هیچ خبر نداری...

 

این تو نیستی که سنگدلی

 

این مردمان اهل ریایند،که وارثان لایقی

 

نبودن برایمان

 

تو ؛؛؛من؛؛؛ما؛؛؛؛بی جرم محاکمه شده ی

 

این قرن دود و تازیانه ایم

 

به ما آموختن که سخت باورکنیم،سخت درک

 

کنیم و آسان دل بکنیم

 

ولی...  

                 تازه! یادمان دادن که اگر

 

درباطلاق افتاده دیدیم نمرده

 

براش ختم نابودی بگیریم،،

 

این تو نیستی که سنگدلی:باورت بد

 

تیره کردن این جماعت همیشه خواب

 

وشاید یه روز دوباره پیداکنی دیروزه

 

کودکیهایت ،ولی !

 

دیگه نایۀ به هفت سنگِ نزده؛ خیره ماندنم

 

نداری؛؛

 

دیگه حتی قدرت درک یه لایی لایه کودانه ام

 

نداری

 

آخه بزرگ شدن بدآموختیم؛؛؛

 

این تو نیستی که سنگدلی؛؛؛

 

چه بد نارفیقانی پاگذاشتن رو پاکی

 

دیروزمان

 

یادته میگفتن:یادش بخیر خونۀ مادر بزرگ

 

وسماور نقره ایش

 

حال ما میگیم:یادش بخیرمعصومیت

 

کودکانۀ دیروزمان

 

          این تو نیستی که سنگدلی؛؛؛

 

این منم که تازه بعده عمری

 

دیرآمدم و بهت گفتم سنگدل

                    

                                                       سامو

+ نوشته شده در  87/03/24ساعت 12:48 بعد از ظهر  توسط مردی از دیار برف و بوران  | 

 

پرسه در خیالت

 

 

میدانم اسطوره ای نیستم در خیال این سرنوشت،یا نگینی حتی تلخترازسیاهی

 

براین حجم عظیم،ومیدانم که در اقیانوس بیکران فکره به ظاهر زنده ام؛

 

 تنهایَم،اما پس کی میداند دراین فراره واژه ها من بدنبال چه میگردم؟؟…

 

   کی میداند رنگ بُغضهایم چراسیاهیست؟پس کی میداند که حنجره ام

 

حاصل تولده کدام سوزه تنهائیست؟ که زبانم با این مردمان شوم بیگانه

 

کرده.

 

پس کی میداند درمن قاصدکها نامه رسانند،وشاپرکهاعاشق وقناریها

 

واصلان با خداوسجاده ها

 

ایستگاه انسان بودن،میدانم دردی درمن آلوده تر ازبه تو فکر کردن

 

هست،که اینگونه محتاط درنگرش انسانیتم،میدانم درمن قصه ای هست

 

که خواب ازکودکان معصوم میگیره ودل مادران

 

 

برگهواره بخواب رفته می رنجاند،میدانم درکوچه خانه ات هیچکس

 

 

نیست که فانوس بدست باصدای قدمهایش،خواب از خیال اسیرت

 

بگیره ولحظه ای درناباوری بی نفس به سقفت خیره کنه؛

 

ومیدانم پرسه های هرشب من درتو یعنی چه؛؛؛یعنی ازقافله بریده ای

 

تنها

 

وتنهایی سالهاست خدای سکوتم است،میدانم پیله ام گم کرده ام.مدتیست

 

 

از آن دورمانده ام.

 

ودست به زنجیرمهرتو آویخته ام.که شایددوباره درآن دفن کنم تمام

 

خودرا

 

 

 

نامرداین مردمندکه من راازآن عریان بیرون کشیدن ووعده تن پوشهای

 

آبیم دادن؛

 

 

نامرد اینان بودن که پاهایم به رفتن ودستهایم به لرزش عادت

 

 

دادن؛میدانم پرسه های هرشب من درتویعنی چه؛؛؛نیامده ام که به

 

 

اجبارباشی ونیستم درترحم،ومن بیزارم ازاجبارودلسوزیهای

 

 

کودکانه،خانه ات سرد؛روحت سرد؛دیدنت سرد؛

 

 

ومن سالهادرکولاک وبوران،یخ زده ی تمام تفکرهابودم،میدانم پرسه

 

های

 

 

هرشب من درتویعنی چه؛؛یعنی آفتاب ازکجاطلوع خواهدکرد.وبلندترین

 

قله این ویرانه آباده مردمی کجاست،؟!

 

 

  یعنی هاله های گرم وآتشکده های بی هیزم کجاست؟!..

 

 

روح من ازسرمای تنفریخ زده وبدنبال نورهای طلایی سرگردانم.

 

 

میدانم پرسه های هرشب من درتو یعنی چه؛؛؛

 

 

می پرسم ازفصل باران.ازدیدن نگاههای دزدکی،آنان راکجامی شه

 

 

آشکاردید..

 

 

          می پرسم ازسینه های بی دردوحنجره های بی سرفه،می پرسم

 

ازفکرهای پُرعشق

 

 

وتجسمهای کودکانه؛این مردمان که درمن و نگاههایم عابرن؛جزازمال

 

وثروت خبری نمی دانند

 

 

ازآه..ومی دانم پرسه های هرشب من درتو یعنی چه؛؛؛کجایِ این

 

سرنوشت می شه برای

 

 

گیسوان مخملین دخرم،تاجی از نسترنهابسازم؟؟

 

 

که یکباردرخیال ِ خنده هایش دیده باشم خوشبختی را

 

 

میدانم پرسه های هرشب من درتو یعنی چه؛؛؛یعنی:خانه ام آنسوی

 

برکه

 

 هاست؛

 

پشت به تمام دنیاست؛باشبهایی پُرازمهتاب؛

 

 

                    سالهاست از انسان بودن رنجیده ام؛قرنهاست تنهایم؛

 

 

کجامیشه نامه رسان شهرتان پیداکرد؟که از آمدن سنجاقکهانامه ای

 

برایم آورده باشه

 

 

میدانم پرسه های هرشب من درتویعنی چه؛؛؛    یعنی!!!

 

            

یعنی….                          

 

 

                                                        سامو   

+ نوشته شده در  87/03/23ساعت 3:49 بعد از ظهر  توسط مردی از دیار برف و بوران  |