یه تیکه از دنیارو  واسه طوفان دیدگان هدیه گرفته ام به من بدید بسه

یه گوشه کنج همین خاطره ی یه روزبودنتو بهم بدیدبسه

یه جرعه ازاشکهای در یادم ریخته ات واسه عطش غرورم بسه

یه نفس از هوای حنجره ای که یه روز درحضورم صدام میکردبسه

                                   یانه!!!!

یه تیکه از عشقی که تورو شبونه ازم دزدید وصله کن به سرنوشتم

تا منم بشم گوشه ای از شنل آرزوهات

یه تیکه از خنده هات رو واسم کادو بفرست تا عبوس نباشه حضورم

                               یا نه نه!!!!

یه تیکه از یادی که من توش پرسه میزنم و تولد افکارته

یه تیکه از آهی که پشت سرم کشیدی و منو آواره کردبسه

یه تیکه.فقط یه تیکه از صداتو واسم تو حلزونی گوشهام بکاربسه

بذار تا آخر این قصه،،تاته این بیابونایی که هرروز تو دامنشون

قدم میزنم و تو یادت گم میشم.ماندگار بشه و تنها صدای تورو بشنوم

                                  فقط.....

هیچی!!!گلم..دیگه هیچی نمیتونه جای خالیتو برام پرکنه

نمیخواد بخاطر من شنل آرزوهاتو پاره کنی و به گرم شدن دستام

فکرکنی و بشی اسیری همجنس اسارت

یه تیکه.....

         فقط یه تیکه ازدعاهاتوواسم بفرست و بهش بگو

   شاید برات بدبودم و آرزوهاتو حباب کردم

اما دیگه شاکی نیستم از این بی وارث تنهاو سنگ

بهش بگو آخرش یه روز بغضامو سرش خالی میکنم و شاکی میشم

از عدالتی که سپردش به دست این آدمای تنگ نظر

بهش بگو یه تیکه از خلقتشو بفرسته تا دیگه دست ازنوشتن

بردارم و منم بشم همرنگ آرزوهات.

بهش بگو فقط یه گوشه.فقط یه لحظه خنده های ....رو بهم

نشون بده.تا دیگه تو تموم این بیابونا شاکی نباشم از داوریش

                            یه تیکه دیدار دورش.

                           آرامش میشه واسه چشام!!

                            (سامو)

هزار پاره...

سر گذراین لحظه های بی نطفه و لب  همین چرکین روزگار شوم

و بغل دست یه مشت وابستگی پوچ،شدم هزار پاره ای گمنام و بی وارث

تموم معصومیت و پاکی کودکیهامو،سر دوگ  پیرزنی بی آرزو تاب دادن

و شدم گرگ صفتی همرنگ این جماعت و بنام انسان خاک از بارگاه

امامزادگان دزدیدم و تبرک سبزکردم و شدم کهنه پرست قصه های لیلی و

مجنون.وخسروان سنگدل و شیرین صفتان تنگ نظر

پشت به سرزمین مادری و گوشه ای پنهان از فرار اشکهای مادرانه ی

زنی نازا و لب نردبانی به سوی خدا،،دستامو به تاول عادت دادن و

به پاهام بیقراری خوراندن و شدم آواره ای از جنس خانه بدوشان

                            تا بیاموزم عشق را

واکنون ازپس تموم آواره گیها و تنهاییها وگوشه نشینی ها تازه باورم شده

که آیینه هاروهمین مردمان آفریدن تا درآن امروزم بنگرم و هزارپاره ای

قامت شکسته و رنجور به کابوس جوانی وچالاکی هرگز نداشته ام

مهمان کنم و بشم ویرانه ای آوارتر از خانه همسایه امان

اینان بنام عشق در من نفرتی آفریدن از جنس ظاهر پرستی

و بنام بهترین بودن.خواستنهارو تاج کردم و شدم حاکمی ظالمتراز ضحاک

 واسم نه شاپرکها مادری کردن و نه قاصدکها دردم دوا

شدم نفرینی سیاه همجنس ابلیس که خدایی همین نزدیکیها

بخاطرش بغض کرده و دلگیره از یه روز پاک بودنش

                               و اینان تمام از پرواز نوشته هامه

دا پره ای داشتم همرنگ تموم نیلوفرایه شهر سرد و خاموشم

که با نیش خندهای پنهانیش باورم شد دنیا یعنی در کنارش تو یه مطب

نشستن و گیر  دادن به خنده هاش.و امروز در حسرت یه لحظه بودنش

ریش سفید کردم و شدم پیرمردی که چاقو داره و بچه ها ازش میترسن

الهامی بود تو زندگیم،،، الهامی از خدا،،،دادکه برم یه گوشه و پشت یه تکه

از دنیا باورم بشه که منم از دنیا سهمی دارم و واسه بودن میشه

دعوت بشم،،داد اما بی اعتماد تر از جادوگران فکر پیرم بود.

داد اما ظاهرپرستی همرنگ این جماعت بود و رفت نیما شد

خدا داد اما یه رو ز لب غروبه شهر دورش.دست در دسته مردی

گذاشت که آخرقصه اش پیش من جامونده.

ومن هزار پاره ای از جنس سکوتم و دیگه دست تو گرمی هیچ حنایی

سرخ نخواهم کرد.آخه بی رنگی دنیا قشنگترین سرخیه خیاله

اینان داد زدم تا خدا بیدار بشه و به آفتابی فکر کنه که یه روز بنام

عمر من غروب خواهد کرد و تو چشاش ذل میزنم و بهش میگم :سهم

من از دنیایی که پرتم کردی تو بودنش چی بود؟؟؟؟؟

(اعتماد نکردی و دروغم یاد دادی و شدی همنفس دیگری مثل من

وپا گذاشتی رو احساسی که هزاران هزار جمله تو حنجره داره.و رفتی

و ظاهر پرستی پیشه کردی اما یادت رفت آخر قصه ات رو باخودت ببری)

ومن.... 

                                      سامو

            و چه آسان سجده به رهایی آورد و شد پارسای بی قید و بند

وچه راحت رفت. پشت به تمام دل نوشته ها و دل مرده گیها

                        و چه مفت شد خاطره.....

                                             و چه سخته حسرت نداشتنش....

سامو

واژه ها

غریبانه میان و غریبانه میرن این واژه های بی آرزو

      و مردمان کور دل ادعا کردند قسمت نبود

              شاید بهترین راه برای فرار از وجدانه هرگز نداشته باشه

و من آغاز یه فصل سردم،،، سردی بی عاطفه و یخ

 یه روز آمدم که بی اعتمادی این مردم به دختری از جنس حسرت

         بازگردانم. و از سرد و سنگ بودن احساس رهاش کنم..

    رهاش کردم اما به قیمت یخ زدن احساسم.و شدم واژه نویس آه

و فردا داد زدن که قسمت نبود.اما نپرسیدن.کدام قسمت؟

        قسمتی بنام من را به دیگری حراج کردن؟

  گفتن حرفی برنده تر از تیغ(میخوام بهش فکر کنم...)

                   باشه تنهایی بی آزارم دیگه شکایتی ندارم. دیگه حرفی با اینا ندارم

من و تو و  واهای گیج مینویسیم برای هم تا مرز....

           آنان که شبها دلشون میگیره. قلبی دارن به وسعت دریا اما

                  احساسشونو دار زدن و حرفی برای گفتن ندارن و

                                         غروری دارن همجنس تیره گی خارا

                چه ساده وجدانهای بخواب رفته ادعای رنجش دارند آنگاه که:

                  در تلاشن بین بهتر و بهترین .بشکنن بهتر را

                  و دنبال فرصتهای از ما بهترون باشن

                                        دیگه من و احساسمو واژه هامو نوشته هامو یخ بدان

                                       دخترک نانازم.هستی جونم

حراج

چه ساده در این بازار میشه خرید...فروخت... بالا کشید و زد تو سر مال

اینجا قبیله گاه تمام ناپاکیهاست شاید

                        میخرند....میفروشند و هر وقت بخوان بی اعتبار ترین مال دنیا میکنن

و من متاع این بازار شدم و یه شبه.تمام بازار از آن حضورم شد

و بیچاره چه مالهایی بخاطرم بی رونق ماندن توبازار

               و امروز از پس تمام این هجومها و هر روز بیرون رفتن نگاهها

                 من......................................

                                                        حراج شدم

و آمد متاعی نو،تازه و دلربا

                                                 ومن.........................................

کهنه نقاب شدم یه آن از وسط این میدان به تنهایی خودم شوت شدم

 و بازار بنام مردی از جنس از ما بهتران آغاز کرد فصل تکرار را.

                و امروز جدا از آن بازار باز آمده ام که خانه تکانی کنم تنهایی و سکوتم را

                           آخه مدتی از آن دور بودم و مغرور بازار

و امروز من حراج شدم بخاطر عشقی تازه

                     و بهانه ها آوردن مالکان بازار که:......

دلم بحالشون سوخت آنگاه که از متاع تنها.....

                          بیخیال تنهایی قشنگ من.سالهاست تو بازارت بالاترینم

کجای این قصه جا مانده ای که نیستی تو حضورم؟؟

کجای این سرنوشت جای خالی من را غریبه ها پرکرده اند؟؟

که هیچ نمی شنوم صدای گرمت را..... 

شکایت

گله دارم از شما ای تمام مردمان هرزه پرست و دوست نما

گله دارم از شما جماعت کور دل و عاشق صفت

شاکیم از حضور هزار رنگتان،،از نقابهای هزار چهره و هزار رخسارتان

گله دارم از رنجاندن یه پریزاد،،آنگاه که تمام اعتمادش به تاراج بردید

و نقاب گرگی براش به ارث گذاشتید

شاکیم از وابستگی های بی نطفه و خواستنهای بی وارثتان

آنگاه که خواست باورتان کنه،،وکرد،،اما برایش جز ریا و نیرنگ هیچ نبودید

چکارش کردید که هراس داره از سایه های همراهش؟؟؟

چکارش کردیدکه سالهاست تمام برف و کولاک را آویزه پاکی قابش کرده؟؟

دلگیرم از انسانیت شوم و تاریکتان،،

دلگیرم از چهره های جذاب و فریبنده اتان

و این شکایت ،،تنها یه واژه ست تو دادگاه داور برحق

چرا که نیست تا بگیرد انتقام پاکی  احساس یه پریزاد را

چکارش کردید که به سیاهی پناه آورده و میرنجاند سامو را؟؟

یه شب از پس یه دیدار دور،به او باز میگردانم کودک زجر کشیده باورش را

و خود بیصدا کمرنگ خواهم شد از حضورش

آخه دنیاش لیاقتی میخواد که من و احساسم باهاش غریبه ایم

یه شب از پس رفتنش تنها ،،،،لحظه ای اشک میریزم رفتنش را

دلگیرم از انسانیت شرم آورتان ای خلق پوچ

                             سامو

درفراق یه....

چه دردی میکشم از این فراق و چه محزون وگوشه گیر شده

                               خیالم بی حضورت

چه رنجی میکشم از این وابستگی بی دیدار و چه اندوهگین و سربه زیر

                         شده حضورم،تو این تکرار

من حاصل سرشک بارانم و چه ساده در یخ بودن احساس تو تگرگ شدم

من حاصل اندوهی جادو شده ام،چه بی ریا در تو خود نمایان کردم

و تو چه سخت باورم کردی تو دیواره های سنگی دلت

چه میدانی که بی آرزو مردن نیلوفرا سالها عزادارم کرد و شدم

مرثیه خوان شبهای بی مادریشان

چه میدانی که پشت این دیدار گنگ چه میکشد کودک احساسم

وچه سخت رنجاندی این قلب هزار پاره ام

من حاصل دردم و بادرد هرشب برایت بر سفیدی کاغذ مینگاریم یادت را.

دلم پر از آرزوهائیست که نشد یه لحظه هم داشته باشمشان

دلم پر از بغضیست که تو براش شرط گذاشتی،،و تو به زبان سنگدلان

نوشتی چقدر دلم برات....

و این نقطه چینها تمام ناگفته هامه،که آرزوی شنیدنش داشتم ونشدبشنوم

سخت بگیر و انتقام تمام نامردیها رو بگیر از من،اگه آرومت میکنه،بگیر

جنس من عادت داره به این سختیها بانوی سنگ بی آرزو

                                   دارم به پیله ام برمیگردم

جایی که نه کسی دروغم میخوانه،نه زخم زبونم میزنه،ونه ترسوم میدونه

آره توراست گفتی من میترسم،اما نه از آزارت

میترسم از اینکه پیدات کنم سخت و یه روز راحت از دستت داده باشم

میترسم از زخم زبونت،از کنایه هات

میترسم از نرسیده ،،رفته باشی

میترسم از عاشق نشدن قلب سنگت

از اینکه این عشق یطرفه باشه

                                  برگرد

بذار تجربه کنم گرمی دستهایت

                          من عادت به دستات دارم.

              عادت به شرم حضورت دارم.

           (کامنت نذاشتن چاره کار نیست فقط خودتو اذیت میکنی. اینجا برای من جای مناسبی نیست که حرفامو بزنم   نه     تو     برگرد تا...)

                         نقاش

    پلک نزن،نذارخواب دست

چشمانت بگیره واز خیالم دورت کنه.نذارتُن صدام از لابه لای

کوچه های بی خیالیت گم بشه

  درمن بنگرو آهسته نقاشم باش؛منو یه رنگی بزن که

                هیچ خزانی نتونه زردم کنه،هیچ غصه ای نتونه

            دلگیرم کنه،وهیچ آهی نتونه گوشه نشینم کنه،

  به من نگاه کن،منم یه امتحانم درسی آسان و

نا معلوم درسی بی معما وهزار چهره؛

          بخوانم،الفبایم کمی گنگ است وترسو.لفظ گفتن هر چیزی با

                           تو ندارم.اما منو بخوان

   بذار پا تو کوچه خانه ات بذارم؛بذار همان پنهان باشم

                                                        وگاهی رهگذر خانه ات

بیدار بمان وبامن بگو؛ازآنچه هرگز نشنیدم...شنیدم ؛کودکانه   بودوپرفریب

.  

                                    قصه هایی دورنگ،دو خواب،

   نقاشم باش؛؛؛رنگ امشبم روسرمه ای بزن؛تاازپس حرفی که

نزدم عزاداره یکی به مردگان ذهنم اضافه شده دمخور بشم.

یا نه!رنگ امشبم رو کبودبزن،تاازدردی بنالم که هیچ کوفتگی

برجسمم نمیبینم   اما داغشو تازه می بینم؛

منو بخوان؛صدایم کن،گوشهایم قرنهاست ازوابستگی ها دل کنده  اند.

گوشهایم سالهاست صدای ناقوس مهربانی نشنیده اند

                                   صدام   کن به نامم؛؛

بگذار تا همیشه درحلزونیه گوشم صدایت مهمانم باشه؛من که

                             رسم مهمون خوب آموخته ام

      بگذار مابین مژه هایی که به بلندایه یه آه بودن خودمو

         قدکنم؛تابدونی سالهادر  نی زارهاتنهابودم

بگذاردر سفرم بیادت صبوری بیاموزم؛تومعلم تمام درسهایم

                     باش؛بگذاردرتو مسافرباشم؛تارفتن

بشناسم تمام خیالت را؛؛امانه!!نذاربرتوقدمهایم تا رفتن وگیج

                                  زدن جاخوش کنه،،

من پُرازدوده دردهایه پنهانیم،وتوسفیدفکرهِ بی کینه ای

       من پُرازهزار نیرنگ و نفرین،،توحتی آهی ازدرد نکشیدی؛؛

به من نگاه کن،به من تا رفتن نگاه کن،،

  میدانم خودخسته ورنجوری.می دانم بار من به اجبار میکشی

                                  اما نگام کن.....

بگذارهربارکه خواستم درخیالت پرسه بزنم.به هجوم چشمان

هرگزندیده ات بیندیشم،،

درمن داد بزن وآهسته نقاشم باش،یلدای هرشبم بکش،وخوابی که

رفته بودم درمیان آنهمه بغض،

  بکش حجم وسیعی ازفکرم؛نگو که دستهایت می لرزدونقاش

 خوبی نیستی، برام سقفی بکش،که درآن

صاحبش بعده قرارداد با خداتنها من باشم،یانه!برای قناریهای

مظلوم دری بازازقفسهای اسارت بکش

      برای پاهای برهنه ودرگل ماندهً کودک تکه نان بدست  چکمه ای

قرمزبکش،برای نوعروس بی حلقه

کمندی طلایی وپُرنوربکش،یانه!برای خواب کودک نازاده

زجرکشیده خواب قصره شاهزاده هابازگو

برای وحشت بی بهار مردن دریا امیدی بازگو،یابرای معصومیت

شاپرکها،ازعشقهای آنسوی نورها

قصه ای بازگو،آهسته نقاشم باش،رنگ تنهایی وسکوتم راآبی

بزن،تادرحجم سنگین این دردهاباورکنم که تادریا راهی نیست،

                             آهسته نقاشم باش وبرای اولین بار

                         اشک ماهیهارو تو نقاشی   کن                                                              

                                             samo

دیگه حرفی یانوشته ای ندارم که بخوام بنویسمش.دارم.

                                                                                 ارزش نوشتن نداره

تهش برات نظر میذارن که جالبه.همین

بذار آدمهای ایده آلیست به ایده هاشون فکرکنن.برسن و روزی هزار بار خردت نکنن

               و نگن برو و باز

برگردن دنبال سوالات بی جوابشون بگردن و وقتی یافتن بازم چوب حراج

                             به بودنت بزنن

تمام بانوی سنگها بی دلیل ننوشته ام.اینجا تو این قرن فرسوده.جز سنگ بودن آدما

هیچ لطافتی ندیدم.به چشمانم عادت دادم بی خیالی را

دیگه حیفه بغض کنم واسه خاطر کسی که برف رو دوست داره اما

                          احساسش ضعیفه از درکش

دیگه حیفه منتظر بمونم که آیامنم تو ایده هاش جا میشم.

          از ایده هاتم چند پله اونورترم .اما نبودن بهترین راه برای تنبیهه احساسمه

دیگه از فردا هرچی نوشتم فقط برای کسی نوشته میشه که یه روز میاد بیصدا.

بدون ایده بدون ترس.بدون ریا.بدون خودخواهی و غرور

           پس باورش نکن اگه نام تو در آن باشه  هرچند....

تمام نوشته های قبلی این وبلاگ.بخاطر یک نفر نوشته شده.کسی که میاد

                   اما از کجا  وکی خدا میداند و بس

              بخاطر هیچ موجود خارجی دیگه ای  نوشته نشده

                            حالا فهمیدی ایده آلیست؟؟.

                                      پس تصوراتتو هدر نده ایده آلیست..........

یه روز برفی اما بی تو...

کجای این قصه جاماندی و پیدات نیست گلم؟؟

 آنگاه که دارم وسط این جمع شلوغ تو هیاهوی این مردمان هزار رنگ

دوش به دوش سفیدی برفها،،به سیاهی فکرم می اندیشم

کجای این سرنوشت جا خوش کرده ای که نیستی و نمی بینی،،

چه بغضم میگیره از تنها رفتن و تنهادیدن و تنهاشماردن این دانه های برف؟؟

به کجای این تقدیر باید دلخوش بود؟؟

                                          بی حضور برفیت،،،

میدانم یه جا همین طرفها تو هم شاید چشمانت

                                                   مشق دیدن برفهارو می نگارن

    اما شاید احساس تو با بغض الانم یکی نیست،،

چه ساده پشت گذر این دانه های برف کمرنگ شدم در خیالت

برام چه آسون نوشتی برو،،

و فردا هم قطع خواهد شد پلهای به تو رسیدن

              باشه گلم:من و سفیدی برفها هردو یه سرنوشت داریم

   اونا میان و نرسیده رفتنین،اگرم باشن تیره و سیاه میشه قلبشان

و یه روز باتیره گی میمیرن

        منم نرسیده باید برم..حالا چه تیره و سیاه،،چه زلال و روشن

چه حسودم امروز به این جماعت،،به فرار پاهایشان

                                ،به دستهایی که زیر پالتو

                                        قایم کردن،به گرمی پاهایشان

اما من جایی برای رسیدن در وجودم رخنه نکرده،،و دستهایم منتظر

رسیدن دستی نیست،،چرا باید از این برف بگریزم؟؟

من که تمام عمرم فرار کردم از تنهایی و سکوت،به کجا رسیده ام؟؟

هنوز همان ابتدای فصل اول بابا آب داد معلم مانده ام

                         بی عشق،،بی آرزو،،بی هدف و تنها

پس ازچیه این برف باید بگریزم؟؟...

کجای این قصه خواب مانده ای گلم؟؟

    نمی بینی دارم تو برف تنها طی میکنم کوچه های خیالت را؟؟...

                                     راستی!

کجا میشه پیدا کرد یاد برفیت را؟؟

                                       آنگاه که خیلی دوری ازم

                                                   آنگاه که گفتی برو

              سامو

یه پریایی هستن که دل میبرن از

ما زمینیان.امادل نمیدن

واسه همینه من شرط بستم.

بی تکرارترین خلقت خدایند.

چون یه قلب دارن به وسعت تمام پاکیها،

اما هرکسی جانداره توقلبشان

میدانم باورم نخواهی کرد، ومیدانم دیگه لب دیوارویرانه

                                        آباده ذهن فرسوده ام

 حتی یه لحظه ام سرَک نمی کشی؛

                                   میدانم هم قبیلۀ بی  خوابی شبانه ات نیستم

 و میدانم گناه ناکرده نمی بخشی؛میدانم ازهزارچهرهِ بودنم دلگیری؛

   اما بی نقاب،،  بین این گرگ صفتان زیستن؛؛ بره گیست؛؛؛

                                                                                برده گیست؛؛؛؛؛

 ومیدانم ازمن دیگه حتی درقابِ سکوتِ شبانه ات،هیچ نشانی نیست.

 شاید!  تیره گی شبانۀ ماهمرنگ نیست وآسمانِ زادگاه تو پُرازستاره های

    نقره ای باشه. واینجا تو این سیاه چال مرگ حتی داستانِ ستاره ها هم نباشه

میدانم عشق درتو؛ تنها فرسوده گی لحظه های پاکه

                           اما همین فرسوده گی ازفرهاد مرد بیستون ساخت.

 میدانم توتاخدا فاصله ای کمتر ازیه پلک زدن داری ومن شاید

                              فرسنگها از یادشم دورم؛؛؛؛

میدانم تو با سجاده ها دوستی چندین ساله داری ومن حتی به خوابِ پاک

                                           ندیدم ایستادنِ بی واسطۀ فکرم با او؛؛؛؛

ومیدانم قاصدکها به نانِ ما زمینیان؛ایمان به سیر شدن نخواهند داشت

میدانم از پَس رفتنشان دیگه لحظه ای نیز بر نخواهند گشت.

 که ناظر فرسوده گی لحظه هایی باشن که در تجسّمشان؛پیر کردیم

                                                           اما

قاصدکم: چه سخت به آرامشم خواندی؛؛؛

 آنگاه که می دونستی من حاصل سرشکِ مرگبار آشفتگیم.

 میدانم از من در فراری؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛

         اما گاهی فرار هم از وابستگی هیچ نمی کاهد؛؛؛؛؛

 به پاهایت رحم کن که تاوَل میزنن با این فرارهِ بی سرانجام

 میدانم در سکوتِ شبهایت به دیوار تاریکِ خیالت آویزانم؛

 چشم بُگشا که من از این سیاهی میترسم؛؛؛؛؛

                                         میدانم هنوز بیادم لحظه هارو......

                                                                 سامو واسه قبولیت داره

                                                         دلگیر

دلگیرم از تمام این چهرهای پنهانی وصورتکهای خیالی،

 

نه اینان به واقعیت از اندوهم کاستن ونه آنان به خیال،دردم کاستن.

 

دلگیرم از قد کشیدن ناتمام آرزوهام.نه قد راست کردم

 

برای بودن و نه آرزویی داشتم برای ماندن

 

دلگیرم از بیداری و خوابهایم،

 

نه این از لرزش دستانم گرفت و نه آن اضطراب همزادم

 

دلگیرم از تو!که اینهمه سال ازمن دوری و

 

فاصله مابین ما یه قرن تمام قدم زدنه

 

توکه همجنس این مردمی ومردم تورامیان

 

بی خیالی وسنگدلی خوداحاطه کرده اند

 

دلم از نشنیدن صدات مثل ترکیدن بادکنک مردنابینای

 

بادکنک فروش پرمیشه ازحسرت،

 

که بادکنک نمانده چه رنگی  بود؟؟.....

 

دلم از گاه سنگ بودنت میگیره،چه ساده رنگ این

 

جماعت میگیری و منو به بادحرفهای تاریکت می گیری

 

دلگیرم از عمق بی پایان چشات،که سخته تو حضورش پارو زدن

 

دلگیرم از لحظه ای که رفتی و مدتها بعد آمدی و بازخواهی رفت ویه

 

شب دیروقت برمیگردی وبه فانوس اطاق خیالم می نگری وشیشه

 

شکسته اش می بینی وهنوز نرسیده،

 

به خیال به خاک رفتنم،باز خواهی رفت ودیگه

 

هیچگاه نمی شه به چشات گرفتارشد

 

دلگیرم ازنشنیدن صدات!آنگاه که درخودم گم میشه خنده هام وآهم به

 

بازار هل هله میزنه بودن را!!.........

 

سامو

درد دلی با.....

میگفت :فاصله بین تو انسان بودن کوهیست به وسعت تمام

تلخی ذهنیت امروزم

میگفت:فاصله مابین تو وتصورات تاریک شده من به بلندایه آهیست سرد

میگفت:واژه هات گنگ و بی عاطفه تر از باور من حک شدن و سرد و بی

روح مینگاری و انگار سالهاست از سر بیکاری و علافی ذهن

تیشه بدست این نوشته هایی

میگفت:تو ذهنم جایی برای حضورت خالی نمانده و سالهاست

بدار آویخته ام احساسم را

میگفت قرنهاست آرزوهام یخ زده و تمام فکرم پراز کینه شده و بدنبال

بانی تمام این دردسرها سالهاست خنجر بدست میگردم

و مابین این تلاش هرکی برسه از راه قربانی این انتقام پوچ خواهد شد

                            و من

گفتم:انسانیت آدمارو نمیشه با کوهی از تلخی خاطره هات بسنجی و

ندیده و نشناخته طناب دارم مهیا کنی

گفتم :فاصله هارو میشه برداشت و دیگه آه سرد سر نکشید و یکبار دیگه

هم تصور کرد که نیلوفرا با آب همخون شدن

گفتم :واژه های من دردهامند،،که سالهاست بخاطر اشتباهی  کودکانه

با خودم به تمام ذهنها میبرمش.و هیچگاه نشد از سر بیکاری و

علافی واژه ای گفته باشم

گفتم:آرزوهای یه انسان تنها دلیل زنده بودن است،،انسان بی آرزو

خاک مرده است که جز کویرهمسایه ای نیست در حضورش

گفتم :کینه و انتقام ذات انسان بودن را به حراج میگذاره

و با تمام خنده ها بیصدا دفنت میکنه،،و تا چشم باز کنی خودت را ته

یه جاده می بینی که در آن باورت عصا بدست یه گوشه کز کرده و به

پاهاتم ایمان به رفتن نخواهی داشت

گفتم:بانوی یخ میدانم دیر رسیدم ،،آنقدر دیر که از تو سنگی خاراتر از

سختی تمام ذهنیتها ساختن،،و باورت گرگ شده

اما همیشه سرنوشت سنگ بودن و تگرگ باریدن نیست

گفت.....

                             گفتم.....

و این قصه در من برای نوشتن هنوز تکرار داره و او بدنبال آواره گی

                             ذهنها میگرده تا شاید....

                                                   سامو

می بارد یه گاهی تمام این تکرار بر ناتمام گویشهای غریب

چه ساز غم انگیزی میزند این رهایی

                   انگار نسل من عادت دارد به برده گی

نه از رهایی دلخوشم نه از گرفتار ماندن

                    و خدا میداند این درد پوچ را آنگاه که من می نگارم

می بارد یه شب  تمام  این حجم گنگ بر دستان شب

                                    دوریس

درجواب خانم آه

دوست گلم من قصد توهین نداشتم.فقط خواستم بدونی اهل

نفرین نیستم.بعدشم تو مختاری هروقت و هر حرفی رو بزنی

کسی ازتو دلخور نمیشه.این دنیایه مجازی ساموست

سامو تو واقعیت داغونتر از نوشته هاشه گلم

بازم عذر میخوام اگه دلگیرت کردم

        تو دنیات تاریکه.و تمام جاده هارو برای خودت بسته می بینی

                واسه کسی داری رو این لبه راه میری

                          که یه لحظه هم به دوست داشتنشم فکر نمیکنی

                بمان بر آن لبه تا تمام فرصتهات حروم بشه عروسکم.

                            منم تو دنیام دیگه واسه نوشتن از تو ندارم حرفی

                          من از فرشته ی سفیدی با خالی سرخ مینویسم

                            نه تو که یه آن سیاه گشتی

(آره من هزار رنگم نه تو که هر لحظه سازی میزنی)

                                   سامو

  می روم
روی خطی باریک
تمام روزها
تمام ماه ها
تمام عمر
بر لبه ای تیز
این سو اگر بلغزم
دیوانگان سنگم می زند
آن سو اگر
فرزانگان به سخره ام می گیرند
خودم را نگه می دارم
روی همین لبه دشوار

آیا هست؟؟؟

  آیاخدایی هست که بشنود این دلتنگی کور را؟؟؟

  آیا هست تا لحظه ای در آغوشش گم کنم تمام  درد هایم را؟؟؟

  آیا هست تا به این پیوند سست بنگرد و شاهد پاره گی این

                             ریسمان نا رفیقی باشه؟؟؟

  آیا هست که..... بگیرداز ضعیفی تو و قدرت من؟؟؟

  آیا هست که بشنود ناله های بیصدا و ببیند گریه های پنهانی

                         مردی از جنس طوفان و غوغا را؟؟؟

  آیا هست که سردی دستهایم بنگرد و شرمنده بشه از خلقت عشق و

                        آدم عاشق و

                                      معشوق هزار رنگ

   آیا هست که در این واپسین لحظه ماندن،،تماشایم کند و تو چشام

   ذل بزنه و بگه آخر قصه ام را کجا گم کرد،،،

           که نه پایانش دارم و نه تکرارش....

  اگه هست به او برسانید که سر این کوچه ی پر شیب یکی هست

  که هر شب بر سجاده بندگی ازت میخواد که ...... بگیری

   اگه هست به او برسانید که بازم سکوت خواهم کرد

                                 این سرنوشت تلخ را....

                                                     سامو